« Smombies »: hoe kunnen steden de schermverslaving doorbreken? door Uzbek et Rica

Bron + Volledig artikel hier:
https://usbeketrica.com/fr/article/smombies-comment-sortir-les-villes-de-l-addiction-aux-ecrans

Het fenomeen van "smombies"

De term "smombie", een samentrekking van smartphone en zombie, duidt op voetgangers die zo geabsorbeerd zijn door hun schermen dat zij gevaarlijk worden voor zichzelf en anderen. Dit fenomeen is bijzonder zichtbaar in grote steden. In Seoul bijvoorbeeld zijn 61% van de verkeersongelukken veroorzaakt door voetgangers die niet naar het verkeer kijken omdat zij geconcentreerd zijn op hun telefoon. Tegenover deze situatie zijn er voorzieningen getroffen, zoals lichtstroken op de grond of applicaties die obstakels detecteren om botsingen te voorkomen.

Een stad die zich aanpast... of de afhankelijkheid voedt

Sommige steden hebben zelfs speciale rijstroken gecreëerd voor smartphonegebruikers, genaamd "phone lanes". Paradoxaal genoeg kunnen deze voorzieningen, hoewel zij de risico's willen beperken, ook het voortdurend gebruik van schermen versterken. Tegelijkertijd worden steden overspoeld door reclameschermen, waarvan het aantal blijft groeien. In Frankrijk zou hun aanwezigheid in 2025 met 48% toenemen in stations, wat getuigt van een diepgaande transformatie van de stedelijke ruimte ten gunste van een permanente aantrekking van onze aandacht.

Aandacht in de openbare ruimte herdenken

Onderzoekers zoals socioloog Benjamin Pradel en consultant Hubert Beroche verdedigen het idee van een "heruitvinding" van de stad. Hun voorstel: de stedelijke ruimte opnieuw betoveren om burgers ertoe aan te zetten hun ogen van hun telefoon op te slaan. Dit gaat via de ontwikkeling van groene ruimtes, ontmoetingsplaatsen, sportinfrastructuur en speelse omgevingen. Het doel is om de band met de werkelijkheid vanaf jonge leeftijd te reactiveren, om te voorkomen dat kinderen ook smombies worden.

De illusie van een verbod

Sommige gemeenten hebben geprobeerd het gebruik van smartphones in de openbare ruimte te verbieden, zoals Yamato in Japan of Seine-Port in Frankrijk. Maar deze verboden stuiten al snel op juridische obstakels en de moeilijkheid om dergelijke maatregelen te handhaven. Bovendien beschouwen veel stedelingen hun smartphone als een onmisbaar hulpmiddel om zich te oriënteren, te verplaatsen of te communiceren. Een abrupte onderbreking zou daarom noch realistisch, noch noodzakelijkerwijs voordelig zijn.

De stad als gevoelige interface

Voor Hubert Beroche ligt de toekomst in een stad die minder afhankelijk is van schermen, maar daarom niet losgekoppeld van informatie. Hij stelt voor om "low-tech" interfaces te ontwikkelen, waarbij stedelijke gegevens op een andere manier zichtbaar worden: waterbellen die de kwaliteit van de Loire aangeven, thermochromische panelen die koele zones onthullen of zelfs lichtgevende wolken die in de lucht geprojecteerd worden om het energieverbruik te visualiseren. Deze voorzieningen bieden een nieuwe manier om met de omgeving te interageren, door de stad zelf als interface te gebruiken.

In plaats van schermen te elimineren, ligt de uitdaging erin om stedelingen er weer zin in te geven zich ervan los te maken. Het gaat erom een meer begeerlijke stad te creëren, die de aandacht trekt door wat zij biedt aan levends, speels en nuttigs. Een stad die helpt om opnieuw verbinding te maken met zichzelf, met anderen en met de werkelijke wereld. De strijd tegen digitale verslaving begint dus met een nieuwe visie op urbaniteit.